23-11-08

Nicole en hugo naaiwerkje

Hallo Lieve mensen,

Lang geleden dat ik nog iets geschreven heb.

Ik heb voor een opdracht voor school van mijn oudste dochter een nicole en Hugo kostuum gemaakt.   pffffffffff was me dat zweten zeg. Om te beginnen ben ik drie keer naar dezelfde stoffenwinkel gereden.

De eerste keer ben ik even gaan kijken wat ze allemaal in huis hadden, ik wou de dag daarna met mijn dochter gaan zien omdat ik liever had dat zij de kleur en de stof zou kiezen, maar wat bleek?......... ja  ja  stoffenwinkeltje enkel maandag en zaterdag open. NEEEEEEEEE niet nog eens zolang wachten, de tijd dringt,

ik heb nu wel snit en naad gevolgd op school maar ik zal er toch mijn tijd moeten insteken denk ik. Zaterdag kunnen we terug voor de stof te gaan halen. Ik had al leuke blinkende rekstoffen gezien en wou weten of ze daar geen mooi kleurtje in vond.

De witte stof bleek ergens in de winkel onderweg te zijn, zag ze een grijze liggen, "dat was zoals zilver" zei ze, maar ik veronderstelde dat een grijze kleur haar niet erg zou flatteren, ze is tenslotte nog maar 17.  en ik wou niet dat ze in een oubollige "nicole en hugo" outfitt voor de klas zou staan. Ik zag een beige liggen die meer naar het goud neigde en ook wat meer blink blink had.

Wij met onze stof onder onze arm naar huis.

Ik had geen patronen van vestjes dus nam ik een costuum dat ik vroeger eens op zo'n showavond gekocht had en dat ik toendertijd gebruikte om mijn kindershows te brengen. daar een soort patroon van gemaakt op printpapier.

Ik was eerst aan de vest begonnen, zomaar zonder instrukties en wonder boven wonder, telkens na een naadje hier en een naadje daar, een biesje en een knijpertje kwam er vorm in mijn dochter haar bloesje.

Het oogt niet professioneel maar "al zeg ik het zelf" het mag gezien worden.                       De volgende stap was de broek, die was ook nogal vlug klaar.

Maar dan kwam de kat op de koord, een kostuum helemaal aan mekaar zoals "hugo" dat al eens durft aan te hebben zag ik niet goed zitten om dat nog eens te avonturen om dat zonder patroon te doen.

Wachten tot ik ga werken en met mijn halftijds werk duurd dat wel eens, dat ik tussen de middag naar een patroon kan gaan zien in de veritas. Mijn maag schreeuwt om eten maar ik heb geen tijd om aan haar vraag te voldoen want mijn ogen zijn gericht om burdaboeken bol van patronen. Na even gebladerd te hebben in die boeken heb ik het opgegeven om naar een costuum te zien, dan is het toch maar een kleed geworden, ééntje van Burda, héél gemakkelijk met naaibeschrijving en alles erop en eraan.  Dezelfde avond de patronen nog uitgesneden                                                    

de vrijdag heb ik mijn huishouden op zijn kop laten staan en ben als een gek beginnen meten, tekenen, gommen en rekenen. Ik had nu wel de patronen, maar de maten van femke haar vriendin moesten daar nog op aangepast worden. tussendoor dat grommende maagje wat gerust gesteld en haar een paar bakjes cornflakes voorgeschoteld, ze voelde zich voldaan en kwam tot rust.

Na de middag ben ik dan beginnen patronen op de stof te spelden, maar oooweee wat had ik me vergist in die stof.  trekken sleuren, vloeken tieren, niets hielp om dat lieve stofje op z'n plaats te houden, het ging naar alle kanten behalve naar de kant waar het moest naartoe gaan. uiteindelijk na een geweldige veldslag zonder gewonden toch de strijd gewonnen en de stof in enkele gelijke delen kunnen verdelen PPPPFFFFFFFFF. dat was dat.        

Na de nodige nachtrust stond mijn naaimachientje er zo zielig bij zodat ik het niet over mijn hart kon krijgen en heb ik het maar dirket in werking gezet met de voorpanden en de biezen en de naden en de ritsen van het lange kleed van "nicolleke".

Gelukkig stond er een naaibeschrijving bij want ander, had ik met mijn handen in mijn haar gestaan, gelukkig kon ik mijn handen dus toch gebruiken om de knutselen en te frutselen om het voorpand van het kleed klaar te krijgen.

Mensen geloof het of niet ik ben daar zeker 4 lange uren aan bezig geweest aan dat klein frutselke van een voorpand. Moest het niet met gedraaid voorstuk zijn zou het geen probleem geweest zijn, maar dat was het dus wel hé.

Enfin om een lang verhaal kort te maken: het kleed is af, de eigenaar moet er nog eens komen inschieten om te passen en goed of af te keuren, mijn dochter heeft het daarstraks al eens gepast en zei: "amaai moeke das shieck". "Dat wordt mijn jurk voor het galabal." plantte ze erachter. We zien wel want ik weet binnen de eerste paar maanden geen galabal waar wij uitgenodigd zijn.

Volgende week als de festiviteiten van "Nicole en Hugo" achter de rug zijn zal ik jullie verder bestoken met perikelen en wat foto's van mijn creaties.

 

Groetjes,

 

Blinkie

22:36 Gepost door blinkie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.